СОПРАНО . Ария Сизифа

Opera binasının servis girişinde, Kültür Bakanı'nı bekleyen genel müdür, bahçeye giren arabaları dikkatle gözlemliyordu. Aynı zamanda keskin bakışları olup biten hiçbir şeyi kaçırmadı ve yardımcılarına akşamın sürekli olarak saklanması için talimat verdi. Tıknaz yapısı ve hızlı, neredeyse koşu yürüyüşü onu kalabalıkta fark ediliyordu. Yanaklarının çukurlarını vurgulayan bakımlı sakalı ve düzgünce şekillendirilmiş gri uyku, uyum bakımlı bir adam ele veriyordu. Önünde duran arabadan eski opera genel müdürünün ortaya çıkan görünen bu genellikle çevik adam bilinçli donakaldı. Geleneksel olarak, onun prömiyer için davetiyeler opera girişlerine, müdürlere, eski bakanlara ve yardımcılarına gönderilirdi, ancak Şarlak, Tezjan Aykol'un davetlilerin arasında yer alması beklenmiyordu. Selefi, görevinden yerlerinden sonra artık bu tür karşılamalara katılmıyordu. Şarlak, bu akşam izlemede en az beklediğim eski genel müdürün ortaya çıkarmayı görmeyi görmeyi anlamaya çalıştı.

Arabadan inen Tezcan Aykol, önce bahçedeki taradı, ardından izlerinden memnun kalınca CEO'yu selamladı. Sakin bir tavırla, gosteriş yaratacağı etkiyi hesaplamış bir faaliyetlerin faaliyetlerini yansıtıyordu. Bir gün karşılıklı olarak muayene edildiler, ardından Tezcan şoförüne arabayı sürmesi için işaretler verdi. Sonra CEO'ya dönerek, hafif bir küçümseme tonuyla konuştu:

"Beni davet ettiniz mi unuttunuz mu?"

"İtiraf etmeliyim ki, geleceğinizi hiç düşünmemiştim!"

Sharlak için o gerçeküstü durumda; şaşkınlığını gizleyemiyordu. Tezjan Aikol bir adım öne çıktı ve ilerlemeye devam ederek, kimsenin paralayamayacağı kadar yüksek sesle fısıldamaya başladı:

"Öğrenci olduğun zamanlardaki gibi hâlâ müzik yazdığını duydum..."

Bu alaycı tonu Şarlak'tan başka kimse anlayamazdı. İkisi de aynı okuldan mezun olmuştu. Tezdzhan, ailesinin itibarı sayesinde nüfuz sahibi olan konservatuvar öğrencilerinden biriydi. Mezun olması gereken yıl, Şarlak güneydeki küçük kasabalardan birinden gelip konservatuvara kaydoldu. Çalışkanlığı ve gayretiyle öne çıkıyordu. Neredeyse her karşılaştıklarında müzik bestelediğinden bahsediyor ve notalarını asla elinden bırakmayarak günlerce öğretmenlerin odalarının kapılarını adeta mesken ediniyordu. Tezdzhan Aykol eserlerini "tapınak müziği" olarak adlandırdıktan sonra, Altemur Şarlak'ın adı tüm öğrencilerin zihnine iyice kazındı. Bu aşağılayıcı itibar onu yıllarca rahatsız etti ve Tezdzhan'a karşı kin besledi. Tezdzhan'ın onu engellemek için gösterdiği tüm çabalara rağmen, Şarlak operanın genel müdürlüğünü üstlendi ve böylece intikam alma fırsatı yakaladı. Ortak geçmişlerinden rahatsız olan CEO, saldırıya geçti.

"Bazı ciddi hataların yaşandığı bir ortamda, böylesine küçük bir ihmal... beni iradesiz biri yapmaz."

"Eğer 'harika eserlerinizle' bazı sanatçıları kendi bestelerine bağımlı hale getirdiğinizi bilmeseydim..."

Başka bir şey daha eklemek istedi ama Tezdzhan Aykol arkasını dönüp neredeyse fark edilmeyecek bir gülümsemeyle uzaklaşınca, Sharlak'ın sözleri boğazında düğümlendi. Onu tiksintiyle izledi. Birdenbire Tezdzhan, bekleyen kalabalığın ilgi odağı haline geldi. Tezdzhan'ın buraya sadece gala için gelmediğinden emindi. "Neden?" En sadık personelini çağırdı ve Tezdzhan'ın her hareketini izlemelerini emretti. Yerini korumak için Tezdzhan'ın bu akşam neden geldiğini öğrenmesi gerekiyordu.

Osmanlı İmparatorluğu'ndan kalma opera binası, sert, köşeli bir silüete sahipti ve batıya bakıyordu. Duvarları duvar resimleri ve süslemelerle bezenmişti, sütunların üzerinde yer alan tanrı ve mitolojik figürlerin incelikle oyulmuş Barok heykelleri ise geleneksel bir ihtişam duygusu uyandırıyordu. Opera, Alman Yahudileri tarafından Türkiye'ye getirilmiş ve tiyatroların yönetimi sonunda Masonlara devredilmişti. Fotoğraf makinelerinin flaşları, sanki akşamın büyüsünü bozmaya kararlıymış gibi, çeşmenin yanında veya süs ağaçları arasında dolaşan konukları sürekli aydınlatıyordu; sırf prömiyerdeki varlıklarını daha iyi yakalamak için bile olsa. Konukların yüzlerindeki buruk gülümsemeler, daha sonra fotoğraflarda görünecekleri kadar mutlu olmadıklarını ortaya koyuyordu.

Operanın eski Genel Müdürü Tezcan Aykol, ülkenin en etkili müzik figürlerinden biriydi. Öğrenciler, opera şarkıcıları ve yerel ünlülerle çevrili olan Tezcan, esprili şakalarıyla herkesi kolayca kendine hayran bırakıyordu. Kimse bilmese de, Tezcan içten içe gizli bir sevinç besliyordu: Aylar sonra, İnci Operası'nı tekrar görecekti. Birinin son sorusunu yanıtladıktan sonra, konuşmaya devam etmek istemeyerek, "Pekala! Bu sadece benim kişisel görüşüm!" dedi ve konuyu kapattı. Tam ayrılmak üzereyken, opera şirketine giremeyen eski öğrencilerinden biri ona yaklaştı:

"Kaba görünmek istemem ama..." Müziğin, tiyatronun ve güzel sanatların artık eskisi gibi destek görmediğini açıkladı. İzleyici sayısının azaldığından şikayet etti ve sanatların yavaş yavaş yok olduğunu belirtti. Tezcan Aykol her zamanki melodramatik üslubuyla yanıt verdi:

Ah, muhteşem sanat eserleri!

Hangi karanlık saatlerde

Kalbim aşkla alevlendi...

Sanat konusu açıldığında, anında "bilge bir sanatçı" kişiliğine büründü. Kendisinin bile zar zor hatırladığı ve kekeleyerek okuduğu bir Schubert şiirini kimsenin tanıyacağını beklemiyordu. Ancak bu kısa konuşmasıyla, etrafında toplanan kalabalığı büyülemeyi başardı. Batı sanatını övdükten sonra, her zamanki gibi Hilal Partisi'ni eleştirmeye başladı. Etrafındakilerin hayranlığıyla desteklenen hitabeti, yavaş yavaş partinin genel başkanı Tarık Ziya'ya, politikalarına ve çoğu kişinin aşina olduğu değerlere yönelik öfkeli saldırılara dönüştü. Kalabalık arasında özellikle kendini sert bir muhalif olarak göstermeyi çok seviyordu. Kalabalık alkışlarken, bahçedeki varlığı daha da hissedilir hale geldi.

Resmi girişte hareketlilik başladığında, herkesin dikkati hemen oraya yöneldi. Tezcan da o yöne baktı. Kültür Bakanı'nın güvenlik görevlileri eşliğindeki resmi arabası Osmanlı tarzı kubbenin önüne yanaştığında, Tezcan, Şarlak'ın gelen bakanı derin bir şekilde selamladığını gördü. Ardından ikisi de görkemli ahşap çift kapıların ardında kayboldu. Onları takip eden küçük memurlar ve diğer konuklar, duvar resimleri, tablolar ve heykellerle süslenmiş üç metre yüksekliğindeki kapılardan binaya girdiler. Bahçedeki insanlar da binaya doğru yönelirken, Tezcan Aykol fuayeye girdi ve bir kokteyl masasına oturdu. Gösteri başladığında sadece seyirci olacaklarını ve operadaki önemlerini kaybedeceklerini fark eden konukların çoğu orada kaldı. Özellikle kadınlar, son zil çalana kadar birbirlerini izlediler, imalar ve iltifatlarla statülerini korudular. Aksi takdirde, kocalarıyla kol kola kısa yürüyüşler yeterli olmazdı ve akşamın ışıltısı hızla sönerdi. Erkekler ise, sanki akşamın çabuk biteceğini bekliyorlarmış gibi sürekli saatlerine bakıyor ve salondaki yerlerine oturmak içinacele ediyorlardı. Kazara erken gelen bazı kadınlar ise çoktan lobiye doğru yönelmişlerdi.

Bahçede bulunduğu sırada Tezcan Aykol, birkaç tanıdığına Burhan Alajali'yi sordu. Kimse nerede olduğunu bilmiyordu. Cevap alamayınca, ana sütunun yanındaki bir masaya oturdu ve meşgul görünmek için kürdanla zeytin tabağını dalgın dalgın karıştırmaya başladı. Sonuç alamayınca sinirlendi. Şarabını yavaşça yudumlarken, bakışları etrafındakilerin üzerinde dalgın dalgın dolaşıyordu. Bahçede kısa bir süre önce hoş bir sohbet ettiği genç bir adam yanından geçerken ona seslendi. Eski öğrencisi Meriç, Tezcan'ın adını hatırlamasına sevinerek, bir sitcom karakteri gibi neşeyle koşarak yanına geldi. Genç adam her zamanki esprili tavrıyla konuştu ve Tezcan gülümsedi. Konuşmasına izin verdikten ve babacan bir dikkatle dinledikten sonra, operaya giremediği için hayal kırıklığına uğradığını fark etti.

"Eğer tiyatro grubuna kabul edilmezseniz ne yapacaksınız?"

Meriç bunu düşünmekten bile korkuyordu. Ankara'nın en zengin ailelerinden birine mensuptu; babası gibi sanayide kariyer yapmak ona imkansız gibi geliyordu. Tezcan henüz ailesiyle tanışmamıştı. Ama er ya da geç bu tanışmanın gerçekleşmesi kaçınılmazdı.

"Hayallerin peşinden koşmak insanı kendinden öyle uzaklaştırabilir ki, artık geri dönüş olmaz. Sonuçta herkes mutsuz olur..."

"Babamla ilişkim belirsizleşti. Ama umurumda değil, iç huzurumu koruyorum..."

"Operaya gitmeyi bu kadar çok mu istiyorsun?"

Meric, eski öğretmenine umutla baktı ve bu sorunun ardındaki anlamı anlamaya çalıştı. Sanki uzun zamandır içinde tuttuğu şeyi sonunda söylemeye karar vermiş gibi, bir süre duraksadıktan sonra cevap verdi:

"Belki de bu benim kurtuluş yolumdur. Sadece bunun için bile bunu isterdim."

Sesindeki belirsizliğe rağmen, ayrıcalıklarından vazgeçmeye çoktan hazırdı. Cevabı Tezcan'ı açıkça memnun etmişti. Fuayede bulunanlar salona girmeye başlarken, Tezcan Aykol yakında duran ve birkaç kadınla sohbet eden bir adama işaret etti; adam hızla yanlarına koştu. D'Artagnan'ınkine benzer bir bıyığıyla, çizgi roman karakterine benziyordu. Asaf Doymaz, konservatuvardan mezun olmamasına rağmen operanın solistlerinden biriydi. Çevikliği ve işleri halletme becerisi sayesinde, operada Tezcan'ın güvenilir sırdaşı olmuştu. Tezcan'ın isteği üzerine, Ulusal Opera Şarkıcıları Destekleme Vakfı'nın (NAFSOP) başına geçmişti. Altmışlı yaşlarında, grileşmiş saçlarını at kuyruğu yaparak daha genç görünmeye çalışan bir adamdı. Sesi zayıftı, ancak orkestra şefine yakınlığı sayesinde, performans sergileyenler üzerinde sıkı bir kontrol kurabiliyordu. Sadece istediği zaman sahneye çıkıyordu. Ama her şeyden çok, kurduğu Harran Oda Orkestrası ile turneye çıkmayı severdi; bu turneler sırasında bol bol içki içer ve tek bir kadını bile kaçırmazdı. Opera rollerini icra edecek kadar yetenekli olmasa da, turkü gibi halk şarkılarında oldukça iyiydi, çünkü konserlerde kimse tekniğe dikkat etmezdi. Aslında, opera şarkıcısı statüsü onun için öncelikle kadınlarla tanışmanın uygun bir yoluydu.

"Asaf, anlaşılan bu yetenekli genci gözden kaçırmışız..."

"Ne gerekiyorsa yapacağız," diye yanıtladı. Sonra sırıtarak Meric'e döndü: "Kerevit ister misin?"

"Babam, beni kucağına oturtup tattırdığı ilk günden beri, topatan kavununu sade Ezin peyniriyle birlikte yerdi. Neredeyse ilk günden beri böyleydi..."

Tezjan güldü; eski öğrencisi hakkındaki varsayımlarında yanılmamıştı. Boğazını temizleyerek ikisine birden hitap etti:

"Eğer beceri bir nesilden diğerine aktarılmazsa, sanat ölür."

Tezjan zekâsını bir kez daha sergilemek üzereydi ki, ikinci zili duyunca vazgeçti. Kravatını düzeltti, sonra ceketinin iki yakasını da tutarak, "Tek bir kelime bile söylenmeden kalmasın!" diye ekledi. Fuayenin ortasındaki merdivenlere doğru ilerlerken, rakıdan mı yoksa operadan mı bahsettiği belirsizliğini korudu.

Başkent, on bir yıldır "Figaro'nun Düğünü"nü görmemişti ve perde açılmak üzereydi. Orkestra çukurunda oturan müzisyenler, Mozart'ın ünlü uvertürünü çalmaya başladılar. Tezcan Aykol protokol alanındaki yerine oturduğunda, Kültür Bakanı ve Genel Müdür henüz gelmemişti. Tanıdıklarına başıyla selam veren Tezcan, bitişik sıradaki birkaç boş koltuğu fark etti. İlk başta bunlara hiç dikkat etmedi. Protokole göre, bakanın ortada, Genel Müdür ve kendisinin ise sağında ve solunda oturması gerekiyordu. Görünüşe göre Sharlak, Tezcan'ın prömiere katılmayacağını varsaymış ve adını bakanın yanına yazmıştı. Muhtemelen Kültür Bakanı ile yalnız kalmayı ve onunla konuşmayı umuyordu. Ne alçak! Şimdi Tezcan, bakan arabadan inerken yüzünde beliren şaşkınlığı anlıyordu.

Uvertürün neredeyse duyulmayacak bir pianissimo ile başlayan açılış notalarını dinlerken, iki tiyatro çalışanı perdenin önüne gelip sahneyi büyük bir gayretle süpürmeye başladı. Tempo hızlandıkça, viyola partisi tutti bölümünde keman melodisine katıldı. Fagot titreyen yaylılara eşlik etmeye başladı ve piyano, ilk cümlenin sonunda orkestrayı kesti... Uvertür daha hareketli bölümlere geçerken, Kültür Bakanı, birkaç yetkili eşliğinde locaya girdi. Şarlak onların arkasından koştu. Tezcan Aykol saygıyla ayağa kalktı ve kruvaze ceketinin düğmelerini ilikledi. Bakan'a, sanki bahçede Hilal Partisi hükümetine az önce lanet okumamış gibi gülümsedi. Yeni gelenlerin yerlerine oturmasını kibarca bekledi. Kültür Bakanı, Tezcan'ı ve locadaki diğer konukları selamladıktan sonra yerine oturdu.

Genel müdür, bakanın diğer tarafında oturarak performansı anlatmaya başladı. Mozart'ın "Figaro'nun Düğünü" operasının uvertürünü prömiyerden sadece birkaç saat önce bestelediğini söyledi. Bakan kayıtsız kalınca, Charlak dikkatini çekmek için başka konulara geçmeye başladı. Herhangi bir tepki alamayınca bir konudan diğerine atladı. Düşüncesini tamamlayamayan Kültür Bakanı ona susmasını emretti:

"Yeter artık! Biraz müzik dinleyelim."

Altemur Şarlak, donakalmış, şaşkın bir halde, çok ileri gittiğini fark etmiş bir adamın havasıyla duruyordu. Bakandan böyle bir tepki beklemediği için ne yapacağını bilemedi, şaşkın bir bakışla sahneyi ve seyircileri endişeyle taradı. Müzik bittiğinde ve uvertür tekrar başladığında, Tezdzhan ona sorgulayan bir bakışla döndü. Bakanın geciktiğini fark eden Şarlak, muhtemelen tekrar çalınmasını emretti. Operada, uvertürlerin tekrar çalınması duyulmamış bir şey olarak kabul edilirdi. Tezdzhan buna şahit olmaktan rahatsızlık duydu. Bütün o "tapınak için müzik" olayından sonra, Şarlak'a karşı oynayabileceği bir kozu daha vardı. Gerekirse bunu da ona karşı kullanacaktı. Ancak, aynı müziğin tekrar tekrar çalınması başlangıçta sıkıcı görünse de, orkestranın güçlü sesi kısa sürede seyircinin dikkatini tekrar çekti. Fransız kornolarının oluşturduğu ciddi tema, üst yaylılardan gelen zarif geçiş pasajlarıyla desteklendiğinde, canlı bir sekans başladı. Ancak bu seferki merkezi solo yeterince güçlü değildi. Arpejlere geçişten önce muhteşem bir etki yaratması gereken pasajlar, neşe ve romantizm yerine, icracıların egosunu yansıtan gürültülü bir melodik kaosa dönüştü. Tezjan Aykol başını kaldırdı, sekizli müzisyenlerden birine baktı ve ardından Sharlak'ın da duyabileceği şekilde mırıldandı:

"Obuacı neden notayı bu kadar erken kesti? Daha uzun süre tutmalıydı."

"Görünüşe göre müzisyenlerin dikkati dağılmış!"

"Bence bu, orkestra şefinin hatası."

"Hayır, bunun sebebi orkestra."

"Dinleyin! Orkestra karmakarışık! Şef net bir kapanış konuşması yapamıyor mu?"

Sharlak, Tezdzhan'a sert bir bakış attı: Bakanın önünde, seyircilerin bile fark etmediği hatasını ortaya çıkarmıştı. Sharlak, performanstaki uyumsuzluğu müzisyenlere yüklemeye çalışınca, Tezdzhan hemen şefi suçlamaya başladı. Sharlak yan gözle bakana baktı ve onun tamamen müziğe dalmış olduğunu gördü, ancak bakanın her şeyi duyduğundan emindi. Sharlak daha fazla bir şey söylerse, Tezdzhan onu durduramazdı; ikisi de şeflik eğitimi almıştı. Konuşmayı geçiştirmeye çalıştı, ancak Tezdzhan ayağa kalktı ve daha iyi bir görüş elde etmek için orkestra çukuruna baktı. Sharlak sandalyesine daha da gömüldü. Tezdzhan geri adım atmaya niyetli değildi. Bakanın da performansın tutarlılığını kaybettiğini fark ettiğinden emindi. Aniden Tezdzhan döndü ve sordu:

"Orkestrayı kim yönetecek? Yeni gelenlerden biri mi?"

"Anthony Giannini. Uzun yıllardır bizimle birlikte."

"Bunu tahmin etmeliydim!"

Bu noktaya kadar Kültür Bakanı onların konuşmasına müdahale etmemişti, ancak merakı ağır bastı:

"Tam olarak neyi tahmin etmeniz gerekiyordu? Orkestranın yeterince iyi hazırlanmadığını mı?" diye sordu.

Tezjan Aykol açıkça memnundu: Bakanı tartışmaya dahil etmeyi başarmıştı. Şimdi genel müdüre baktı, cevap verecek olanın kendisi olmasını bekliyordu. Genel müdür ise sanki gözüne bir şey batırılmış gibi görünüyordu. Sonunda, kekeleyerek ve doğru kelimeleri bulmakta zorlanarak şunları söyledi:

"Onlara her zamankinden daha çok çalışmaları gerektiğini söylememe rağmen..."

Tezjan nazikçe sözünü kesti:

"Mozart, Avrupa müzik kültürünün zirvesidir. Ancak İtalyan orkestra şefleri onun müziğini hiçbir zaman tam anlamıyla ortaya koyamadılar. Onlar için sadece kendi İtalyan gelenekleri var. Açıkçası, İtalyanlar başka bir ülkenin müzik kültürüne hiçbir zaman tam anlamıyla nüfuz edemediler."

Sakin ve saygılı bir şekilde konuştu, ancak öyle bir özgüvenle ki, hiçbir şüpheye yer yoktu: orkestra şefliği sanatında, muhatabından üstün olduğunu düşünüyordu. Onu dinleyen Şarlak neredeyse nutku tutulmuştu. Tezdzhan, İtalyan müzik okulunun sadık bir hayranı olmasına rağmen, kendi görüşüne tamamen zıt bir bakış açısını savunarak kendini bir kez daha olumlu bir ışık altında göstermeyi başarmıştı. Sadece yardım etme isteğiyle konuşuyor gibi görünüyordu, ancak gerçekte Şarlak'ın boynuna dolanan ilmeği daha da sıkılaştırıyordu. Genel müdür, yüzünde donmuş, oldukça aptalca bir ifadeyle cevap vermekte zorlanıyordu:

"Son dönemdeki personel değişiklikleri nedeniyle..."

Yüz kasları sinirsel gerginlikten titriyordu. Endişe onu ne kadar çok sararsa, Tezdzhan Sharlak'ın çektiği acıyı o kadar net görüyordu. Bilmediği bir şarabın ilk yudumunda hissedilen türden, sarhoş edici bir sevinçle gülümsedi. Sharlak yenilgiyi kabullendiğinde, Tezdzhan Aikol ona bir can simidi uzattı:

"Sayın Bakanım, başkentteki operanın müzisyen kadrosu sürekli değişiyor. Birçoğu yeni orkestralara geçiyor... Ve onların yerini alanların da birbirlerine alışmaları için zamana ihtiyaçları var."

Sharlak fırsatı değerlendirdi ve zar zor, "Ben hallederim Sayın Bakan," dedi. Bakan ona bakmadı bile. Tüm dikkatini tekrar sahneye verdi.

Açılış müziği karakterlerin kişiliklerini ortaya koymakta başarısız oldu. Mozart tematik gelişmeleri reddetti; zıt ikincil polifonik temalar yerine, finalde canlı vurgularla hafif, ışıltılı motiflere güvendi. Orkestra açılış müziğinin son bölümünü tam olarak icra edemeyince, Mozart'ın başyapıtı mizahsız bir gürültüye dönüştü.

Perde açıldığında, Kont'un uşağı Figaro ve Kontes'in hizmetçisi Susanna, odalardan birinde eşyalarını nereye koyacakları konusunda tartışıyorlardı. Düğünleri o akşam gerçekleşecek olmasına rağmen, Susanna endişeliydi. Kont'un onlara şatodaki en güzel odayı bir sebeple verdiğine inanarak müstakbel kocasını uyarmaya çalıştı. Figaro ise odalarının Kont'un odasına yakın olmasından memnundu. Kont onu gece çağırırsa, üç adım ötede olacağını ve birlikte vakit geçirmek için bolca zamanları olacağını söyledi. Susanna, onları tehdit eden tehlikeyi anlamayan nişanlısına kızmaya başladı. Ve resitatiflerini "Çünkü ben Susanna'yım ve sen bir delisin!" sözleriyle bitirerek düete geçtiler.

Kontun bir şeye ihtiyacı olursa, odasından seslenmesine izin verin: goplya, üç sıçrayışta zaten onun yerindeyim 1[3].

Susanna'nın şüphelerini kazanan Figaro, efendisi olayı gerçekle yüzleşti. Basit monarşilerde, bir efendi, isterse, düğününden önce bir hizmetçiyle düğün gecesini saklama hakkı saklıdır. Primae noctis(İlk gece). Figaro'nun başı geri döndü, gönderdi ve bir sandalyeye oturdu. Her şeyin baştan tekrar açıklanmasını istedi. Susanna, yeni bir arya ile tehdidi dile getirdi:

Anlayın ki: Kont bana bir çeyiz veriyor ki, efendinin kadim hakkına göre ile gizlice on beş dakika yalnız kalabileyim... 2[4]

Opera ilerledikçe, Figaro Kont'a bir ders verme isteğiyle yanıp söner. Flüt, obua, faggot, korno ve yaylı çalgılardan hafif çıkanlar, neşeli melodiler, olayların komedi işleminin gelişeceği görünümlerini yaratır.

Salonun ilk iki sıradaki opera yönetmenleri ve seçkin olmak için bölümleri: devlet büyükleri, sanatçıların aileleri ve özel davetliler. Üçüncü sıra ise toplum üyeleri ve diğer sanat figürleri tarafından işgal edilmişti. Prömiere katılanlar arasında gerçek opera severlerin bir elin parmaklarını geçmezdi.

Geçen yaz opera direktörlüğüne atanan eski flütçü Aydoğan Batu, eşiyle birlikte ön sıralarda, salona göz gezdiriyordu. Büyük gözleri, kırmızı yüzü, traşlı çenesi ve yumurta şeklinde vardı. Tam anlamıyla üst düzey bir flütçü değildi; Tüm kariyeri, güçlü ve saygın bir soprano olan eşinin maaşı üzerine kurmuştu. Sağında Genel Müdür Yardımcısı Levent oturuyordu. Birkaç yıl İngiltere'de yaşadıktan sonra Şarlak'ın daveti üzerine geri dönmüştü. Kadınlarla olan zaafıyla biliniyordu, ancak bugün Ukraynalı kız arkadaşı olmadan gelmişti. Orada Mervan Kara oturuyordu. Ağrı'dan etkili bir aile varisi olan Kara, tamamen farklı bir yol seçmişti. Operada tam zamanlı solisti, ancak sahneye çıkma arzusu yoktu. Hilal Partisi'nden bir milletvekili olan etkisi sayesinde Şarlak'ın genel müdürü olmaya yardımcı olmuş ve kendisi de operada dokunulmaz hale gelmişti. Şimdi ise kız arkadaşı, Suzanne'ın rolünü izliyordu. Genel müdür, baş müdür ve Ulusal Pedagoji İşçi Partisi Akademisi başkanı yakınlarda oturuyordu. Oyunda çalışmayan sahne solistler de, bir tesbihin taneleri gibi, diğer sıralarda oturuyorlardı.

Bölüm 3-B

BÖLÜM 3-B

İkinci Uvertür

Perde kapanıp ışıklar yandığında Asaf, yönetmene Meriç'ten bahsetti. Ancak kadınların sözlerine hiç ilgi göstermedi ve Asaf, neredeyse aşık bir hayran gibi ona yalvarmaya başladı. En azından Meric'e ders bilgilendirmenin üstlenmesi konusunda ısrarla istendi. Elli yaşını aşmış olmasına rağmen, yönetici Oylum, güçlüde hala güzel olan tek şeyi, yani bacaklarını vurgulayan mini eteğiyle dikkat çekiyordu. Güneşten yıpranmış bölümü pahalı kremlerle koruyup sürekli makyaj yaparak her zaman çekici görünmeyi başarıyordu. Tezcan Aykol ile olan ilişkisini gizli tutarak Sharlak'ın ekibine katılmayı başarmıştı. Asaf'ın onu Harran Orkestrası'na dahil etme konusunda ısrarı konusunda ısrarı bir durumdu. Bazen birlikte turneye çıktıkları için artık onu doğrudan reddedemezdi, ancak çözümü geciktirmeye devam etti. Asaf'ın daha açık sözlü olması fark etti.

"Boyutlu, o çok yakışıklı. Hem de çok yapılı, çok güçlü..."

Oilum ona anlamlı bir bakış attı. Asaf'ın ne hayal kurmaya hemen başlıyor. Şan'ın gençlik döneminin geceyi geçirdiği anda, opera dünyasının kapıları onun için açıldı. Ama herkese ders veriyordu. Sadece gerçekten hayran olanın kaynağı... Bu sefer Oilum gerçek bir merakla cevap verdi:

"Sanırım onu dinlemeliyim."

Perde inmez opera yönetmeni Aydoğan sahneye koştu. Kostüm ve soyunma odalarına göz atıldı, talimatlar herkesle anlamlı bakışlar ve onaylayıcı sözler alışverişinde bulunduktan sonra sahne hızla ortaya çıktı. Performans sanatçılarına Kültür Bakanı'nın hükümet locasında olduğunu hatırlattığında, hemen üzerine çullandılar. Eğer opera bir din olsaydı, muhafazakarların adamlarını sürdürürdü ve en büyük günah olarak kabul edilirdi. Opera şarkıcıları dindar olsalar bile, inançlarını gizli tutmak zorundaydılar. Aksi takdirde bir daha asla sahneye çıkılamazdı. Opera yönetmeni aradığı baritonu alt kattaki bir koridorda buldu. Gizlice sakladığı şişeden bir içecek çıkarmış ve sakince içiyordu.

Agra doğumlu Mervan, kadının sahneye çıkması için yardımcı olmak için Zhemchuzhina'yı halkın önünde küçük azaltmayı planladı. Genel müdür baskı yaparak, uzun süreli başkente atama yapmak isteyen Güney Opera Evinden bir baritona mesaj gönderilmesini sağladı. Baritona Kont rolü verildi ve Zhemchuzhina'yı sahnede seyircilerin önünde küçük düşürmeyi başarırsa onun dileğini yerine iyiye söz verdi. Opera müdürü baritona tam olarak ne yapılması bir kez daha hatırlattı, sonra saatine bakıldı – zaman tükeniyordu. Sarhoş sanatçıyı yakalayıp, onu sahneye çıkan koridorlara doğru neredeyse sürükledi.

İkinci perde Kontes Rosina'nın aryasıyla başladı. Sedef, sahnede sona erdiği yerde durdu, ipek ve gümüş işlemeli altın rengi elbisesinin dantelinin altından uzatılarak şeffaf peçesini kaldırıldı. Porselen kadar pürüzsüz yüzü, 18. yüzyıl Fransız aristokratının incelikli kırılganlığını ifade etmektedir. Uzun melizmalarla, ancak aşırı ayrıntılardan uzak bir şekilde, kocasının sevgisinin kaybı ağıt yaktı. Onun "Porgi, aşkım!" sesi duyulduğunda, hüznü sessiz salonu sisli bir bulut gibi sarıyordu. Kalkık burnu, uçuşları ince ve etkileyici çenesi, özellikle uzaklara yönelik dikkat çekiciydi ve kızıl saçlarının parçalarının görünümü tamamlanıyordu. Seyirciler onun göz kamaştırıcı güzelliğine kayıtsız kalamadılar.

Zhemchuzhina'nın rolü son derece iyi bir tavırla sergileniyor, karakterinin tam bir sadakatle oynadığı ve ana hatlarıyla kalbi dolduran acıyı hissediyor.

Ah, kaderim, bana en az biraz olsun kederlerimden kurtulma fırsatı ver. Ve eğer veremezsen... o zaman en az sevdiğimi bana geri ver, yalvarıyorum. Ya da ölmeme izin ver.

Zhemchuzhina, dramatik koloratura soprano cömertçe sergiledi; Virtüöz teknik sayesinde ütüden mesafeli tonlamalara zahmetsizce geçiş yaparak uygulama üzerinde neredeyse hipnotik bir etki yarattı. Aryasını tutkulu, incelikle işlenmiş bir ifadeyle sonlandıran Zhemchuzhina, büyük bir alkış tufanına neden oldu. Kültür Bakanı da alkışlara katıldı. Yerine opera divasıyla tanışmasını dile getirdi. Sharlak, "Memnuniyetle, Sayın Bakan" diye yanıt verdi. Ancak performansın bir sonraki kopyasındaki belgelerde Tezcan'ın yetkisizliğinde fark vardı. Tezcan'ın Zhemchuzhina'ya karşı açıklanamaz bir tutku beslediğini biliyordu. Opera sayesinde muazzam hizmet ve sanatının ona kazandırdığı yeteneklere rağmen, bu kadının asla boynuna eğilmemişti. Tezcan onu o kadar yoğun bir şekilde arzuluyordu ki, tek bir hareketle yollardan çıkan parçalar çalınabilirdi.