Դեպի երջանկություն տանող փշոտ ուղին

Մի անգամ Ֆրեդը Ռիչարդ Թոմասին հրավիրեց իր տուն՝ մտերմիկ ընթրիքի: Հենց այդ երեկո երիտասարդ մագնատն առաջին անգամ տեսավ ֆինանսիստի տասնյոթամյա դստերը՝ Վիկտորիային: Առաջին հայացքից նա դեռ բոլորովին պատանի էր թվում՝ խնայուն, նուրբ, աղջկական նրբագեղ կազմվածքով: Նրա դեմքը, որ շրջանակված էր ոսկեգույն գանգուրներով, զարմացնում էր արիստոկրատիկ գունատությամբ, իսկ հսկայական կապույտ աչքերը գամում էին ուշադրությունը: Նա դասական, կանոնիկ գեղեցկուհի չէր, բայց օժտված էր հազվագյուտ, հազիվ որսալի հմայքով:

Նստած լինելով Ռիչարդի դիմաց՝ Վիկտորիան թեթևակի վախով ու ամոթխածությամբ էր նայում նրան՝ անկարող հայացքը թեքել: Երիտասարդ տղամարդը զգաց, թե ինչպես իր ներսում թրթռաց անհայտ նրբության մի լար: Նա անբացատրելի ցանկություն զգաց գրկելու այս անպաշտպան աղջկան, պաշտպանելու նրան ողջ աշխարհից և ջերմացնելու քնքուշ խոսքով: Սակայն, լինելով բարձր հոգևոր մշակույթի և անթերի դաստիարակության տեր մարդ, նա խնամքով զսպեց հոգու այդ պոռթկումը:

Մեկնելուց առաջ Ռիչարդը, այնուամենայնիվ, մոտեցավ Վիկտորիային, և նրանց միջև զրույց բռնվեց: Ի զարմանս իրեն՝ աղջկական երկչոտության դիմակի տակ նա հայտնաբերեց փայլուն, սուր միտք և անթերի հումորի զգացում: Վիկտորիան հրաշալի զրուցակից էր. նա նրբորեն հասկանում էր արվեստից, քաղաքականությունից և համաշխարհային իրադարձություններից: Նկատելով հյուրի աչքերում հիացմունքը՝ օրիորդի դեմքը պատվեց նուրբ շառագույնով:

Այդ երեկոյից հետո ոսկեվարս Վիկտորիայի կերպարն այլևս չէր լքում Ռիչարդին: Աշխարհիկ հավաքույթներում և հանդիսավոր ընդունելություններում նա փնտրում էր ցանկացած հնարավորություն նրա կողքին հայտնվելու համար: Մտերիմ ընկերները, նկատելով սովորաբար զուսպ միլիոնատիրոջ փոփոխությունները, միաբերան խորհուրդ էին տալիս նրան ժամանակ չկորցնել և առաջարկություն անել օրիորդին: Վիկտորիայի հայրը հին կոփվածքի ջենթլմեն էր, իսկ ինքը՝ աղջիկը, դիտվում էր որպես կատարյալ համապատասխանություն:

Շուտով Ռիչարդը Վիկտորիային հրավիրեց ժամադրության քաղաքի լավագույն ռեստորաններից մեկում: Ռոմանտիկ մթնոլորտում, երաժշտության մեղմ հնչյունների ներքո, նա ծնկեց նրա առջև, բացեց շքեղ ադամանդե մատանիով թավշյա տուփը և, նայելով ուղիղ նրա փայլուն աչքերին, հարցրեց.

Վիկտորիա՛, կհամաձայնվե՞ս դառնալ իմ կինը:

Աղջիկը շողաց բացարձակ, աներկրային երջանկությունից և առանց վարանելու նետվեց նրա գրկի մեջ: Ստանալով նվիրական համաձայնությունը՝ Ռիչարդը հենց նույն երեկոյան խնդրեց Վիկտորիայի ձեռքը նրա հորից: Ֆրեդն անկեղծորեն երջանիկ էր՝ իմանալով, որ իր միակ դստերը հանձնում է աշխարհի ամենահուսալի ձեռքերին: Օրհնելով երիտասարդներին՝ նա Ռիչարդին մի շռայլ պարգև մատուցեց՝ առաջատար ֆինանսական կորպորացիայի բաժնետոմսերի խոշոր փաթեթ, որի համասեփականատերն էր ինքը: Երիտասարդ մագնատը փողի կարիք չուներ, բայց մերժել ապագա աներոջը չէր կարող: Նա ընդունեց նվերը մի պայմանով, որ այդ կապիտալը ընդմիշտ կմնա Վիկտորիայի անձնական կառավարման և տնօրինման ներքո:

Շուտով տեղի ունեցավ շքեղ պսակադրությունը: Նորապսակների տանը տիրեց անթերի ներդաշնակություն, փոխադարձ համաձայնություն և խորին հարգանք: Մեկ տարի անց նրանց միությունն ամրապնդվեց անդրանիկ զավակի՝ Քրիստի դստեր ծնունդով: Իսկ ևս մեկ տարի անց տիեզերքը նրանց պարգևեց Փոլ որդուն: Երկու մանուկներն էլ նման էին հրեշտակների. ձյունաթույր մաշկն ու փափուկ ոսկե գանգուրները նրանք ժառանգել էին մորից: Ռիչարդը պաշտում էր կնոջը և հալվում էր երեխաների հանդեպ տածած սիրուց: Անցնում էին տարիները, փոքրիկները մեծացան և գնացին դպրոց՝ ծնողներին ուրախացնելով իրենց հնազանդությամբ ու հեզ բնավորությամբ: Ռիչարդը, չնայած ահռելի զբաղվածությանը, ամեն ազատ րոպե նվիրում էր ընտանիքին և իրեն զգում էր անպատմելիորեն երջանիկ:

Ամեն ինչ հրաշալի էր ընթանում, մինչև որ նրանց խաղաղ նավահանգիստը տագնապ սպրդեց: Վերջին շրջանում Ռիչարդին ավելի ու ավելի էր անհանգստացնում Վիկտորիայի գունատությունն ու անբացատրելի, թաքուն տկարությունը: Նա միայն մեղմորեն ժպտում էր և հանգստացնում ամուսնուն՝ հավաստիացնելով, որ դա սովորական հոգնածություն է, և անհանգստանալու պատճառներ չկան: Սակայն Ռիչարդը, դրդված վատ նախազգացումից, պնդեց իրենը: Նա կապվեց ընտանեկան բժշկի հետ և պահանջեց անհապաղ անցկացնել լիակատար բժշկական հետազոտություն:

Հաջորդ օրը, Քրիստիին և Փոլին դասի ուղարկելով, Վիկտորիան գնաց կլինիկա: Բժիշկն անձամբ ուղեկցեց նրան բոլոր կաբինետներով՝ անցկացնելով բարդ թեստեր: Ավարտելով գործընթացները՝ կինը շտապեց դեպի դպրոց, որպեսզի վերցնի երեխաներին: Նա միշտ նախընտրում էր ինքը վարել մեքենան՝ կտրուկ հրաժարվելով անձնական վարորդների ծառայություններից:

Երեխաները աղմկոտ ու զվարթ ծլվլում էին հետևի նստատեղին՝ կիսվելով դպրոցական նորություններով: Մեքենան սահուն սլանում էր մայրուղով, երբ սրահի լռությունը խզեց բջջային հեռախոսի կտրուկ զանգը: Վիկտորիան սեղմեց բարձրախոսի կոճակը: Դինամիկներից լսվեց բժշկի հուզված ձայնը.

Վիկտորիա՛... Մեզ անհրաժեշտ է անցկացնել ևս մեկ, ավելի մանրամասն հետազոտություն: Խնդրում եմ, կլինիկա եկեք վաղը առավոտյան:

Ի՞նչ է պատահել, բժի՛շկ, — նրա սիրտը ակնթարթորեն ծակեց վախը: — Ինձ մոտ ինչ-որ լուրջ բա՞ն են գտել: Պե՞տք է անհանգստանամ:

Կնոջ ձայնը դողաց, իսկ սիրտը կրծքում կատաղի սկսեց խփել տագնապալի ռիթմով: Բժիշկը ոչինչ չպատասխանեց, և լսափողում հնչեցին անջատման կարճ, չարագուշակ ազդանշանները:

Հենց նույն վայրկյանին Վիկտորիայի գլուխը կտրուկ պտտվեց: Ցավի բոցավառ բռնկումը մառախուղով պատեց աչքերը, մտքերը խառնվեցին, իսկ ձեռքերը մի պահ բաց թողեցին ղեկը: Ծանր ավտոմեքենան ամբողջ արագությամբ շպրտվեց ձախ՝ ուղիղ դեպի հանդիպակաց երթևեկության գոտի: Հոշոտվող մետաղի խլացուցիչ ճռռոց, սոսկալի հարված, ցրվող ապակե փշուրների զնգոց և ակնթարթային խուլ պայթյուն, որը կլանեց ամեն ինչ: Այս ահավոր աղետից ոչ ոք ողջ չմնաց: Վիկտորիան, Քրիստին և Փոլը մահացան ակնթարթորեն: