Ուրախ եմ ծանոթանալ

Իսկ այս նորությունը փոթորիկի պես ահավոր էր և անմարդաբնակ կղզու պես հետաքրքիր։

***

Անվտանգության ղեկավարը նստած էր նույն տեղում։ Եվ ես երբեմն նկատում էի ինձ վրա ուղղված նրա հայացքը։ Նա պլանշետով ինչ-որ բան էր անում, ապա գլուխն առանց բարձրացնելու՝ երբեմն աչքի տակով նայում էր ինձ։ Նայում էր տարօրինակ՝ փնտրող և գտնելու հույսով լցված հայացքով։ Գուցե իմ համաձայնությունն էր փնտրում կամ գուցե ՞ վախենում էր, որ փախուստի կդիմեմ։ Ես փորձեցի էլ չնայեմ նրա կողմը, նրա հայացքն ինձ արդեն անհարմար էր թվում։

Որոշ ժամանակ անց Աննան ներս մտավ՝ բավականին հանգիստ։ Մոտեցավ խոհանոցի կողմը, լուռ ցույց տվեց սուրճի բաժակը, և ես գլխով համաձայնվեցի։ Նա փորձում էր առավելագույնս լուռ շարժվել։ Մոտենալով բազմոցին նկատեցի՝ աշխատակիցը նստած քնած էր։ Ահա Աննայի այս չափ զգուշության պատճառը։ Ես նայում էի նրանց ու ինձ դուր էր գալիս իրենց փոխհարաբերութուններն։ Իրար հասկանում էին կես խոսքից և նույնիսկ լուռ։ Չնայած ժամեր էր անցել ինչ այստեղ եմ, բայց այնպիսի զգացողություն էր, թե ճանաչում եմ իրենց վաղուց։ Լուռ նստեցի նրա դիմացի բազմոցին։ Նոր նկատեցի, թե որքան գեղեցիկ է այս տղամարդը. բոլո՞ր քնած մարդիկ են հաճելի ու այսքան անմեղ։ Ես նույնիսկ կես բերան շնորհակալություն չասեցի նրան, որ օգնել էր ինձ։ Աննան ձեռքը շրթունքներին սեղմելով, լռության նշան ցույց տալով, կանչեց իր կողմն․

-Ուզում եմ ներես ինձ, մեր համար դժվար ժամանակներ են հիմա, ես համոզված եմ, որ դու կհասկանաս մեզ և կօգնես։ Իսկ նա ( մի պահ լռեց՝ նայելով ընկերոջ կողմը) երեկվանից չի քնել, իբրև հանգստի էր գնացել, մեկ օր էր ընդամենը մնացել։ Երեկ արագ չվերթով վերադարձավ հենց իմացավ քո մասին։ Այ որ դու մի քիչ խաղաղ լինեիր, ինքը կգնար կքներ իր սենյակում, նորմալ կհանգստանար։

-Ի՞նքն այստեղ է ապրում, դու՞ էլ։

-Մենք մեր բնակարաններն ունենք, բայց ավելի շատ այստեղ ենք ապրում՝ Արամի կողքին,- ժպտաց,- իմացար չէ՞ Արամը հենց Առաքելյանն է, նա այստեղ է ապրում և այսօրվանից դու նունպես։

- Նա հոգեկան խնդիրներ ունի՞։

-Չէ՛, ինչ ես ասում։ Ուղղակի բարկացած էր, շատ էր բարկացած, ես էլ զարմացա, ասաց, որ քեզ շփոթել էր ուրիշի հետ, դրա համար էր այդքան կոպիտ։

-Դա նորմալ չէ, ուղղակի անընդունելի է։

-Համամիտ եմ, բայց նորից պիտի ասեմ, եթե մտածում ես, թե կփախչես ու ոստիկանություն կդիմես, ուրեմն իզուր է։ Մենք ունենք տեսախցիկի տեսագրություն ու ձայնագրություն, որում երևում է, որ դու քո կամքով ես ստորագրել, քո կամքով ես բարձրացել իմ հետ վերև։ Նույնիսկ հակառակը՝ մենք քեզ կարող ենք դատի տալ վարկաբեկելու և գումար շորթելու փորձի համար։

Ես ցնցված էի, ահա թե ինպես են մարդկանց ծուղակի մեջ գցում։ Շփոթվելով նման խոսքերից՝ բաժակն ուժեղ դրեցի սեղանին, իսկ Աննան խիստ նայեց վրաս։ Անվտանգության ղեկավարն աչքերը բացել էր իմ անզգույշ շարժումից։ Վեր կացավ, ուսերը շարժեց.

-Աննա՛, իզուր է սուրճը քաղցած ժամանակ, դուք առավոտից ոչինչ չեք կերել։ Սոնան առավոտից ոչինչ չի կերել, իսկ ժամը բավականին ուշ է։

Զարմանքս ավելի էր. այստեղ ի՞նչ որ մեկը մտածում էր իմ մասին։

-Մեզ հյուծված հարսնացու պե՞տք է,- ասաց՝ նայելով իմ կողմը։

Աննան ժպտաց խորամանկ նայելով ինձ ու Խորենին.

-Իհարկե ո՛չ։

Իհարկե հիմարություն կլիներ մտացելը, թե այս մարդկանց մեջ կգտնվեր մեկն, ում հետաքրքիր կլիներ իմ կարծիքն, իմ հուզումներն, իմ հայացքներն այս իրավիճակի նկատմամբ, բայց դա նաև նորմալ է օտար մարդկանց կողմից, չէ՞ որ մենք ժամեր առաջ ենք ծանոթացել, նույիսկ նորմալ էլ չենք ծանոթացել։ Երբ այս քնած ժամանակ գեղեցիկ թվացող, բայց արթուն ժամանակ՝ հաշվենկատ և նյարդայնացնող տղամարդը պատրաստվում էր դուրս գալ սենյակից, ես ձայն տվեցի․

-Սպասի՛ր։

Նա շրջվեց և մոտեցավ ինձ, այնքան, որ ես հետ քայլ արեցի․

-Ես չգիտեմ ձեր անունը։

-Խորեն է անունս,- ասաց պարզելով ձեռքը։

-Ասել, թե՞ ուրախ եմ ծանոթանալ ձեր հետ, ճիշտն ասած սուտ կլիներ։

-Գիտե՛մ, դա երևում է,- ժպտալով ասաց նա,- կարող ես ինձ դու- ով դիմել, Աննան արդեն ասել է, մենք այստեղ միմյանց դու- ով ենք դիմում։

Չնայած ես ոչինչ չէի ուզում ուտել, բայց ստիպելով ինձ սնվեցի, որպիսի ուժ ունենամ պայքարելու։

Глава 3

Ես այսպես ասած իմ սենյակում էի արդեն, լուսամուտի վարագույրը բացել էի ամբողյությամբ, ի՜նչ գեղեցիկ էր մայրամուտը։ Այստեղ նույնպես հսկայական լուսամուտ էր։ Նստել էի գետնին փռված փափուկ գորգին՝ լուսամուտի մոտ։ Գիշերը քնել այդպես էլ չկարողացա՝ մտածում էի, վերհիշում անցած երկար օրը։ Աննան ասաց՝ հեռախոսս Խորենի մոտ է, կտա ինձ, երբ վստահ լինի, որ ոչինչ իրենց դեմ չեմ ձեռնարկի։ Ի՞նչ պետք է անեի. իհարկե ոչի՛նչ։ Ես որոշել էի ժամանակավոր ապրել այստեղ։ Եթե ես ուզենայի, ինձ ոչ մի փակ դուռ չէր խանգարի։ Բայց ստորագրել էի մի թուղթ, որն ինձ պարտադրում էր մի լավ մտածել։ Եթե փախչել, ապա ինչպե՞ս եմ այդքան գումար ետ վերադարցնելու և իհարկե Աննայի ասածներն իրենցից սպասելի էին։ Ու քրոջս մասին ո՞նց չմտածեմ։ Իրենք ինձ ամեն ինչ տվել են, ոչնչի կարիք չեմ զգացել։ Փափագում էի փոխհատուցել մի գեղեցիկ օր։ Ահա երևի գեղեցիկ օրն եկել է։ Ես դեռ կմնամ այստեղ ու կպարզեմ մնացած հարցերը։ Հետո խելացի կծրագրեմ ու կգնամ այստեղից առանց տուժելու։ Բայց հիմա ուրախ եմ, որ քրոջս տան գումարը մարվել էր ու հանգիստ էի զգում ինձ․ Աննան ասաց՝ զանգել էր քրոջս, զգուշացրել, որ ինձ գլխավոր հաշվապահի հետ ուղարկել են գործուղման, հարմար ժամանակ կկապվեմ իրենց հետ․ քույրս հավատացել էր։ Իսկապե՞ս։ Նա այդքան հեշտությամբ չէր հավատա։ Հիշեցի քրոջս խոսքերը․ նա դեմ էր իմ այստեղ գալուն։ Գուցե՞ քրոջս սիրտը զգում էր, որ անհեթեթ պատմության մեջ եմ ընկնելու։ Եվ ինչպե՞ս են համոզել քրոջս, կամ ինձ ուղղակի ստում են։

Աչքերս բացեցի ուսիս հպումից։ Աննան էր։ Ես քնել էի գետնին։ Մարմինս ցավում էր, գետնին քնելուց էր երևի։ Արդեն ժամը 11 անց է։ Հասցրել եմ քնեմ, լավ է։

-Սոնա՛, քեզ թողնեմ պատրաստվես, հետո եթե ուզենաս կգնանք Արամի մոտ։

-Լավ։

-Քեզ համար հագուստ եմ գնել։

-Շնորհակալ եմ։

Ահա նորից Արամի մոտ տանող միջանցքում ենք, սակայն այս անգամ այլ հույզերով՝ համարձակությունս փորձում էր խեղդել վեր բարձրացող վախին ու տագնապին։ Մտանք սենյակ, նույնն էր այստեղ ամենն՝ աջ կողմում երևում էր տնօրենի սենյակը։ Ես լուռ հետևում էի Աննային։ Մտանք ներս և նստեցինք դիմացը։ Կրկին անհարմար լռություն էր։ Իր առջևում դրված թղթապանակը վերջապես փակեց ու դարձավ մեր կողմը։

-Չգիտեմ դու ի՞նչ ես մտածում, բայց ես իմ պատճառներն ունեմ այս ամենը գործելու համար, ու թող քեզ էլ չհետաքրքրի թե ինչու՞։ Մենք ամուսնական պայմանագիր ունենք, կարծում եմ արդեն կարդացել ես։

Ես ուշադիր լսում էի։ Նա կարծես խոսում էր հերթական գործարքի մասին։ Մենք կենդանի մարդիկ ենք, մի՞թե իրերի մասին է խոսում։

-Առաջիկա երկու ամիսը մենք քաղաքացիական ամուսնություն կխաղանք։ Հետո օրինական կամուսնանանք։ Մեր փոխարեն ամեն ինչ կպատրաստեն։ Այս ամենը իմ ու քո համար միայն ձևական կլինի ։

-Ձևակա՞ն,- ընդհատեցի,- իսկ իմա՞ստը, ես ուզում եմ հասկանում, և վերջապես ես բացատրություն եմ պահանջում, ես դրա իրավունքն ունեմ։

Նա լուռ նայում էր ինձ։ Թվում էր՝ մտածում է՝ ի՞նչ պատասխանի։ Այդ րոպեին Աննային զանգ եկավ։ Աննան պատասխանեց, ապա ասաց Արամին․

-<< Անանց>> ընկերության փաստաբանն ու տնօրենի օգնականն են եկել։

-Մեր փաստաբանին էլ կանչի, ներքևում միմյանց ծանոթացրու, հյուրասիրիր, ասա՝ հիմա կմոտենա։

Աննան դուրս եկավ։ Մնացինք միայնակ։

-Դու այստեղից դուրս չե՛ս գա մինչև համաձայնության չգանք։

-Լավ եկեք քննարկենք,- ինձ համար սա լավ հնարավորություն էր ինչ-որ բան պարզելու,- դուք ուզում եք, որ ես այստեղ որքա՞ն փակի տակ ապրեմ։։

-Մինչև մեր պաշտոնական ամուսնությունը, դրանից հետո կտեսնենք։ Դա կախված է, թե ինչքան վստահության արժանի կլինես։ Դու երևի գիտես իմ դիրքը հասարակության մեջ, և քո պատճառով ասեկոսեներ չեմ հանդուրժի, որքան քեզ խաղաղ պահես, այնքան վստահություն կվաստակես։

Ես փորձում էի ինձ հավասարակշռված պահել, բայց սա արդեն չափազանց էր։ Նունիսկ նոր հարձակման վախն ինձ չէր կարող լռեցնել։ Կանգնելով՝ գլուխս մի փոքր խոնարհեցի ու նայելով նրա աչքերին ասեցի.

-Շնորհակալ եմ անչափ ձեռքդ գերազանցություն,որ թույլ եք տալիս շնչելու այս օդը ձեր հետ ,- ապա ուղղվեցի՝ պատրաստ փախուստի համար,- եթե ես այստեղ եմ, ուրեմն կա իմ ներկայության կարիքն։ Իսկ եթե ավելի վերլուծենք, ինչ- որ չափով իմ կարիքն ունեք, ուրեմն բարի եղեք ավելի հարգալից լինել իմ նկատմամբ։

Նրա աչքերում հեշտությամբ կարելի էր տեսնել զարմանք և մի փոքր շփոթություն, ինչն ինձ ավելի ինքնավստահությամբ լցրեց։ Նստեցի ու ավելի վստահ էի զգում ինձ.

-Իմ մարմնի ու կյանքի համար երաշխավորու՞մ եք։

-Քո կյանքի համար երաշխավորում եմ, մարմնի համար առավել ևս, ինձ դու հետաքրքիր չես, ու հետո էլ հետաքրքիր չես լինելու։ Մենք շարունանելու ենք ապրել առանձին սենյակներում։

-Լա՛վ, մենք ունենք երկու՞ ամիս։

-Այո։

-Իսկ եթե դուք մտափոխվե՞ք։

-Չեմ մտափոխվի, հակառակ դեպքում դու այստեղ չէիր լինի։

-Իսկ եթե՞։ Եթե երկու ամսվա ընթացքում մտափոխվեք, կարո՞ղ եք խոստանալ, որ չեղյալ կհամարենք մեր համաձայնությունն ու ես կգնամ այստեղից ազատ, առանց որևէ պարտավորության։

Նա քմծիծաղ տվեց.

-Եթե մտափոխվեմ, ուրեմն այո՛ ,թող այդպես լինի։

-Ես խաղաղ կմնամ այստեղ և չեմ էլ փորձի փախչել։ Ոզում եմ ազատ դուրս գալ այս շենքից, երբ որ անհրաժեշտ լինի, ազատ եմ ուզում լինել։

Նա վեր կացավ տեղից, բարկացրեցի կարծես, ձեռքը խփեց սեղանին.

Այդ պահին դուռը բացվեց․ ներս մտավ Խորենը։

-Խորեն լա՛վ եկար, տար այս օրիորդին։

-Ես էլ արդեն սկսում էի մտածել, թե դուք այդքան էլ խելագար չեք, բայց ո՛չ, առաջին կարծիքս ճիշտ էր,- շարունակեցի,- համաձայնեք և ես իսկույն կգնամ։

Նա գլուխը կախեց մի քանի վայրկյան, մտածում էր։ Ես այդ ընթացքում հասցրեցի նայել Խորենին։ Անհանգիստ էր, շունչն անկանոն, կարծես շտապել էր այստեղ։ Նրա մի ձեռքում պլանշետ էր, մյուսում հեռախոսը, երկու սարքերն էլ ակտիվ էին, իսկ ականջին ականջակալ։

Արամը բարձրացնելով գլուխը՝ շարունակեց.

-Խորենն անվտանգության ղեկավարն է, այստեղ ամեն ինչը նրա ձեռքերում է։ Եթե ինքն անվտանգ համարի, ուրեմն կարող ես դուրս գալ, ինչ ուզենաս կարող ես անել, բայց միայն Խորենի թույտվությամբ ու անվտանգության ծառայության ուղեկցությամբ։ Չէ՞ Խորեն։

Խորենը գլխով համաձայնության նշան արեց։

-Դուք ոչինչ չե՞ք մոռացել,- հարցրեցի։

-Հուսով եմ քեզ հնարավորինս քիչ կտեսնեմ։

-Դուք մոռացել եք էլի ինչ-որ բան։

-Սա ինձ խելագարության կհասցնի, ի՞նչ եմ մոռացել։

-Ներողություն խնդրել երեկվա համար։

Խորենը ծիծաղեց։

-Խորե՛ն։

****

Ես շրջում էի միջանցքում։ Հերթով բացում ու նայում էի սենյակները՝ Խորենը ասել էր՝ որը բաց կտեսնես, ուրեմն իրավունք ունես մտնելու։ Աննայի,Խորենի և Արամի սենյակները փակ էին։ Մնացած սենյակները, որոնք բաց էին, ես չէի մտնում ներս․ ուղղակի նայում էի ու անցնում հաջորդին։ Նման էին իմ սենյակին, տարբերությունը պատերի գույներն էին։ Այս սենյակները կարծես առանձին մեկ սենյականոց բնակարաններ լինեին, ամեն հարմարություններով, թերևս միայն խոհանոց չունեին։ Սենյակները համարանշված չէին, ապա ինչպե՞ս էին Համար 5 կոչում այն սենյակը, որտեղ հանգստանեւմ էին։ Եվ հետաքրքիր զգացում ունեի, զգում էի ինձ ազատ և ծանոթ միջավայրում։ Իմ սենյակին հասա, բայց ներս չմտա։ Ցանկացա գնալ Համար 5՝ հյութ խմելու, թեթև ինչ որ բան ուտելու կամ ինչ որ զբաղմունք գտնելու։ Հեշտությամբ գտա։ Հույս ունեի մեկին կգտնել այստեղ, միայնակ ուտել չեմ սիրում։ Հետո հիշեցի, որ բոլորը հանդիպման են ներքևում։ Ուտելուս ցանկությունր կորավ՝ Աննան կգա, միասին կուտենք։ Փոքրիկ սուրճի սեղանին հեռախոս էր դրված։ Մոտենալով հասկացա, որ իմն էր։ Ուրախացա։ Նստեցի բազմոցին ու սկսեցի թերթել։ Ես հեռախոսի կապվածություն երբեք էլ չեմ ունեցել, բայց այս ընթացքում մերոնցից նորություն չունեի։ Բաց թողնված զանգեր կային, հաղորդագրություններ՝ նույնպես։ Մինչ այս ժամ անհանգստանում էի, որ Խորենի մոտ էր եղել իմ հեռախոսն։ Այս մարդիկ տարօրինակ են, ո՞վ գիտի ինչերի են ընդունակ։ Բայց ամենը նույնն էր, նունիսկ նոր հաղորդագրություններս բացված չէին։ Ի՜նչ լավ է, սիրտս թեթևացավ։ Ուզեցի զանգել Նարինեին, բայց կանգ առա։ Ես լրիվ չգիտէի, թե ի՞նչ էին ասել Նարինեին։ Եթե քույրս հարցեր տա՝ կշփոթվեմ։ Լավ կլինի սպասեմ իրենց։ Հեռախոսը ետ դրեցի։ Հենվեցի բազմոցին, կարելի էր մի քիչ քնել, մինչև լուսաբաց չէի քնել։ Բայց, երբ աչքս նորից ընկավ հեռախոսիս վրա, կարծես գլխի ընկա իրենց այս խորամանկ քայլը։ Գու՞ցե դիտմամբ էին այստեղ թողել։ Ես ամբողջովին մենակ էի սենյակում, փորձում են երևի ինձ՝ փախուստի ելք կփնտրեմ, թո՞ ոչ։ Ինչքան ուզում են թող փորձեն, ես ավելի խելացի կվարվեմ։

Աննայի՝ ուսիս հպումից զարթնեցի։ Աննան ուրախ էր.

-Սոնա ջան ի՜նչ լավ էիր քնել, չէի արթնացնի, բայց մի բան ուտենք, ես իջնեմ գործերիս։

-Ինչ լավ է եկար,- ես ուրախ էի։ Այս խառնաշփոթի մեջ զարմանալիորեն Աննան հարազատ էր թվում ինձ, կամ գուցէ միակ աղջիկն էր այստեղ՝ դրանից էր։

-Գիտեմ ոչինչ չես կերել, քո համար եմ եկել։ Դու երբ ուզում ես և ինչ ուզում ես կեր, մեզ մի նայիր։ Ինչ էլ ցանկանաս, որ այստեղ չկա, գրիր այս բացիկների վրա, աշխատողը կգնի, եթե շտապ պետք կլինի ինչ-որ բան, զանգիր ինձ կամ Խորենին, մեր համարներն այս թղթին գրել եմ, հեռախոսդ էլ արդեն քո մոտ է։

-Լա՛վ, շնորհակալ եմ, բայց ո՞նց իմացար, որ ոչինչ չեմ կերել։

Աննան ժպտաց, բայց չպատասխանեց։ Ճաշելուց հետո թեյ պատրաստեց, ասեց՝ թեյից հետո կգնա։ Ես հարցրեցի, թե քրոջս ի՞նչ են ասել։ Պատմեց, որ ասել է Նարինեին, թե Ամստերդամում եմ ՝գործուղման, շտապ է եղել դրա համար չեմ հասցրել հրաժեշտ տալ։ Հենց Աննայի մոտ զանգեցի քրոջս։ Քույրս անհանգիստ էր․ հարցնում էր՝ ինչպե՞ս է առողջությունս, ինչպե՞ս է հիշողությունս։ Այն վթարից հետո ամեն անգամ հարցնում էր հիշողությանս մասին, երբ ես փոքր ինչ ուշանում էի։ Ասեց, եթե մի օր էլ չզանգեի, ոստիկանություն կգնար։ Ես երկար չխոսեցի, ասեցի հեռախոսահամարս ռոումինգով է, որ ինձ չզանգի, հարմար լինելուն պես, ես իրեն կզանգեմ։

Ահա այս հարցն էլ լուծվեց։

-Սոնա՛, դու չես ուզում փախչել, ի՜նչ լավ է։ Դու դեռ կարծիքդ կփոխես մեր մասին, ես համոզված եմ։ Չնայած մեր գործելու միջոցներին, մենք վատ մարդիկ չենք։

-Չգիտեմ։

-Եթե հա՞րց ունես, հարցրու։

-Համոզված չեմ ,որ հարցերիս բավարար պատասխան կտաս։ Բայց ուզում եմ ինչ-որ գործով զբաղվել, ես այպես պարապ կձանձրանամ։

-Լավ մի բան կմտածենք։

-Եվ ինչու՞ եք այս սենյակին ասում Համար 5։

Աննան ջերմ ժպտաց, երևում է ջերմ պամություն կա այստեղ։

-Մենք չորս ընկերներ ենք՝ Արամը, Խորենը, ես ու Գոռը՝ մեր խենթը, մեր ուրախ ու լավատես ընկերը։ Մենք մի փողոցում ենք մեծացել, միասին դպրոց գնացել։ Մեր ընտանիքները մտերիմ են եղել միշտ, ամուր ընկերներ և գործընկերներ են եղել տարիներ շարունակ։ Չնայած տարբեր մասնագիտություններ ենք ընտրել, տարբեր բաժիններում սովորել, միևնույն է անբաժան ենք եղել։ Իհարկե մենք մեր անձնական կյանքն էլ ունենք, բայց բոլորը գնացին, բոլորն անցան, մնացինք էլի չորսով։ Այստեղ բոլորս ունենք մեր սենյակներն, իսկ սա 5-ն է՝ ընդհանուր է, բոլորս մեկ տեղում, այս սենյակը մեր հանգստի, մեր զրուցարանի, մեր երբեմն վեճերի, մեր քննարկումների բույնն է։

Նա այնքան ջերմ էր խոսում։ Սիրտս մի պահ հուզմունքով լցվեց։

-Ի՜նչ հետաքրքիր է։

-Այո, մենք և աշխատում ենք միասին, և շարունակում մեր ընկերությունը։ Գոռը հիմա գործուղման է, բայց շուտով կգա և նրան էլ կտեսնես։ Համոզված եմ՝ կհավանես նրան։ Իսկ դու Խորենի նկատմամբ ինչու՞ էիր այդքան կոպիտ, նա ընդանրապես չէր մասնակցել այս ամենին։ Նա ամեն ինչ անում է քո հարմարավետության համար։ Նա երկար վիճում էր Արամի հետ քեզ դիպչելու պատճառով, իսկ գիտես նրանք հազվադեպ են վիճում։

-Ես իրեն շնորհակալություն կհայտնեմ։

***

Խորենը քանի օր էր չէր երևում։ Աննան ասաց՝ գնացել է մյուս մասնաճյուղ, այնտեղ խնդիրներ են առաջացել։ Աննայի հետ ընկերացել էինք այս օրերի ընթացքում, կարծես թե վաղուց ճանաչելիս լինեինք իրար։ Արամին մի քանի անգամ տեսել էի, միայն բարևում էինք միմյանց։ Դա ինձ ուրախացնում էր։ Ես մտածում էի նրա հետ վիճելն օգուտ չէ, պետք է կարողանայի այս ընթացքում մտքափոխ անել նրան։ Դրա համար պետք է փորձել բարի հարաբերություններ ստեղծել նրա հետ որքանով որ հնարավոր լիներ։ Առաջ գնալ էր պետք։

Արդեն կեսօր էր։ Ես իմ սենյակում էի, երբ լսեցի խոսակցության ձայներ։ Ես ակամայից դուրս եկա։ Արամի աշխատասենյակի մոտից էր գալիս։ Գնացի դեպի ձայներն։ Աննան էր կանգնած միջանցքում և կարծես Խորենի հետ էին ինչ որ բան թեժ քննարկում։ Խերենը դեպի իմ կողմն մեջքով էր կանգնած, իսկ Աննան դեմքով դեպի ինձ,և դեմքի անհանգստությունն ինձ էլ սկսեց անհանգստացնել։ Մոտեցա։

-Դու մինչև երեկո կլինե՞ս այնտեղ,- Խորենն անհանգիստ էր։

-Կհասցնեմ կարծում եմ, մի քանի թուղթ է, շուտ ձևակերպեմ, հավաքվեմ գնամ,-ասաց Աննան։

-Գո՜ռը, Գոռը ու՞ր է, ե՞րբ կգա։

-Մի քանի օրից։ Դե որ ինքը էստեղ լիներ ես չէի գնա էլի։

-Ոչինչ, մենք կհասցնե՛նք,- Խորենը ձեռքը դրեց Աննայի ուսին,- Աննա դու կարո՛ղ ես, ես վստահ եմ, դու միայն հիշիր իմ պատվերները։

-Լա՛վ Խորեն, սա էլ կհաղթենք։

Գործնական խնդիրներ ունեն, բայց ինչպես երևում է, չեն ընկճվում։

Խորենը հեռախոսը վերցրեց՝ զանգում էր։ Աննան ինձ նկատեց վերջապես՝ ձեռքով բարևեց և ցույց տվեց դեպի Համար 5-ը։ Խորենը բարկացած խոսում էր հեռախոսով.

-Դուք ինձ ասեցիք ապրանքը կլինի այսօր առավոտյան, ու՞ր է ապա։ Ես ուրիշից պատվեր կանեի,- հետո նկատեց ինձ, գլխով բարևի նշան արեց, ես՝ նունպես,- Ես կսպասեմ երկու ժամ էլ։

Ես արդեն 5-ում էի։ Աննան շտապ էր։

-Սոնա ջան, ես պիտի գնամ մի քանի օրով։ Կզանգես, եթե կարիքս ունենաս։ Խորենը քո սենյակի համար նոր գորգ է պատվիրել, կբերեն կփոխեն։

-Շնորհակալ եմ, բայց իմ սենյակինն էլ շատ գեղեցիկ է, փափուկ և նոր է երևում։

-Չգիտեմ, ասեց փափուկ չէ։

-Լավ։

Ես արագ սուրճ պատրաստեցի և Խորենի համար նույնպես, չնայած նա դեռ չէր մտել ներս։ Աննան նստած ինչ-որ թղթեր էր դասավորում, հետո նշաններ էր անում դրանցում։ Նա շատ շփոթված էր, ասաց, որ վախենում է մոռանա Խորենի հրահանգները։ Ես սուրճի բաժակները դրեցի սեղանին և նստեցի նրանից հեռու, որպեսզի չխանգարեմ։ Նա այնքան կլանված էր այդ թղթերում, որ չնկատեց առջևի սուրճը։ Խորենը ներս մտավ.

-Ա՛ն, դու հասցրեցիր նույնիսկ սուրճ պատրաստես, ապրե՛ս։

Ես ժպտացի։ Նա մոտեցավ․

-Բարև Սոնա։

-Բարև։

Նա վերցրեց սուրճի բաժակն ու նստեց ինձ մոտիկ բազկաթոռին՝ նույնպես Աննայից հեռու։

Նա էլ էր սկսել ինձ բարևել։ Երևի որոշել են բարի վարվել իրենց հետ մի հարկի տակ ապրող գերու հետ։

-Ո՞նց ես։

-Լավ, դու ո՞նց ես։ Ոնց տեսնում եմ խնդիրներ են առաջացել։ Դու բարկացած էիր։

Նա այնպես նայեց ինձ, որ ես փոշմանեցի հարցիս համար։

-Ամեն ինչ լավ կլինի ու ապրես՝ ես էլ եմ լավ։

Ես էլ ոչինչ ասելու ցանկություն չունեի։ Աննան առանց սուրճը խմելու դուրս գնաց։ Ես չհասցրեցի նույնիսկ հրաժեշտ տալ։ Զանգեցին Խորենին.

-Բերե՞լ են, շատ լավ, բարձրացրեք վերև։ Ես հիմա ընդառաջ կգամ։

Հետո վեր կացավ.

-Սոնա դու առայժմ այստեղ մնա։ Քո սենյակում հիմա գորգը կփոխեն։

-Ես Աննային էլ ասեցի՝ իմ սենյակի գորգը հին չէ և ես գոհ եմ։ Ի՞նչ կարիք կա փոխելու ։

-Այո՛, կարիք չկա, բայց կփոխենք։ Դու սովորություն ունես ժամերով գետնին նստելու, կամ քնելու գորգին՝ հատակին։ Ես չեմ ուզում չոր լինի կամ հիվանդանաս։

-Ես...

Նա չթողեց, որ շարունակեմ.

-Թե՞ այդպես հույս ունես մրսել, հիվանդանալ։ Այդպես հաստատ ոչինչ չես փոխի։

Սիրտս սեղմվեց, կոկորդս նույնպես։ Ես զսպում էի ինձ, որ հանկարծ մի կաթիլ արցունք չթափեմ նրա ներկայությամբ։ Բայց սիրտս, ապա և աչքերս լցվում էին առանց իմ կամքը հարցնելու, դրա դեմ անզոր էի։ Նա նայեց աչքերիս մեջ, հետո շրջվեց, սեղանից ինչ որ բան վերցրեց ու գնաց։ Կեցցե՛ս Սոնա, նրա մոտ արցունքներդ զսպեցիր։ Բայց երբ մնացի մենակ, ի՜նչ թեթևություն։

Գլուխս իջեցրեցի ծնկներիս և ազատություն տվեցի սրտիս, աչքերիս, որ չգիտես վիրավորանքից էր լալիս, թե՞ չհասկացված լինելուց։

Միջանցքի շարժը նվազում էր։ Երևի արդեն վերջացնում էին։ Մի քանի րոպե անց ներս մտավ տիկին Վարդուհին՝ մաքրուհին։

-Սոնա ջան վերջացել են, արդեն ամեն ինչ պատրաստ է, Խորենը ասեց, որ կարող ես վերադառնալ երբ ցանկանաս։

-Շնորհակալ եմ։

Ես վերադառնալ չէի ուզում։ Այդ չարաբաստիկ գորգը տեսնել չէի ուզում։ Այո՛, ես փոքրուց սիրել եմ հատակին նստել, նկարել ինչ-որ բան, չնայած, որ միշտ չէր հաջող ստացվում։ Դրանում ոչ մի կասկածելի կամ զարմանալի բան չեմ տեսնում։ Որոշ մարդկանց ճանաչում էի, որոնք նունպես սիրում էին հատակին նստել, էլ չեմ ասում Ասիական երկրների ժողովուրդի ապրելակերպի կամ սովորույթների մասին։ Կամ այս մարդը որտեղի՞ց իմացավ իմ հատակին քնելու կամ ուղղակի նստելու մասին։ Գուցե Աննան էր ասել. նա տեսել էր ինձ քնած գորգին։ Կամ եթե ես այն մտադրությունն ունենայի, ինչում նա ինձ մեղադրում էր, ապա կարելի կլիներ նրան արդարացնել։

Մի քիչ այս ու այն կողմ շրջելուց հետո գնացի իմ սենյակ։ Գորգը սենյակի տեսքն ավելի էր գեղեցկացրել։ Գեղեցիկ էր ու ավելի փափուկ։ Ամբողջ սենյակը չէր ծածկում, միայն մահճակալից դեպի լուսամուտ և դեպի բազկաթոռ։

Գիշերվա մեկն էր, երբ արթնացա։ Ուզեցի դուրս գալ այս չորս պատերից, բայց Աննան այստեղ չէր. կանգ առա։ Աննան իմ կողքի սենյակում էր ապրում և ես ինձ ավելի հանգիստ էի զգում։ Բայց ոչի՛նչ, համարենք դեռ կեսօր է, ի՞նչ տարբերություն։ Ես վճռական դուրս եկա դեպի Համար 5-ի կողմն, իբրև մի գրամ անգամ չեմ վախենում։ Միջանցքը լու՜սավոր էր, ու ոչ մի շունչ։ Սիրտս հանգստացավ։ Մտա ներս ու անմիջապես գնացի սառնարանի կողմը՝ մի կտոր պանիր վերցրեցի, հյութ լցրեցի, շրջվեցի դեպի սենյակը և քարացա․ Խորենն այստեղ էր՝ բազկաթոռին պառկած ու քնած։ Ես արագ - արագ կերա մնացորդը պանրի, հյութը խմեցի, և պատրաստվում էի արագ և աննկատ անհետանալ այդտեղից։ Բայց ինչ-որ ուժ կանգնեցրեց ինձ իմ տեղում։ Նրա վրա վերմակ չկար գցված և դա չգիտես ինչու ինձ դուր չեկավ։ Սկսեցի անհանգստանալ նրա համար։ Ես փակեցի աչքերս մի պահ, որ մոռանամ տեսածս, բայց գիշերը հանգիստ քնել չէի կարողանա։ Այո՛, նա շորերով էր քնած դժվար մրսեր, բայց այդպես չէր կարելի թողնել, պետք է ծածկել։ Զգույշ կծածկեմ, ինքը ինձ չի էլ նկատի։ Զգույշ վերմակը հանեցի բազմոցին կից դարակից և մոտեցա Խորենին։ Քանի մոտենում էի, այնքան իր տեսքն ինձ դուր չէր գալիս։ Երեսի գույնը փոխված էր, ճակատին ու երեսին քրտնքի կաթիլներ էին երևում։ Երբ վերմակը գցում էի վրան, նա շրջվեց դեպի իմ կողմը և վերմակի հետ իմ ձեռքն էլ բռնեց։ Նրա ձեռքը վառվում էր։ Քնած էր, բայց անհանգիստ էր ու տաք։ Կանգնեցի ու մի պահ մնացի կանգնած։ Ի՞նչ անել։ Ի՞նչ։ Զանգել Աննա՞յին, բայց ինքն այնտեղից ի՞նչ պիտի աներ։ Ես կարող եմ ջերմությունն իջեցնել, չեմ կարող իրեն այս վիճակում թողնել, պետք էր մի բան մտածել։ Հիշեցի, թե որտեղ էր Աննան պահում դեղատուփն՝ ինձ մի անգամ գլխացավի դեղ էր տվել։ Բացեցի, ի՜նչ լավ էր, այստեղ ջերմիջեցնող կա։ Դեղն ու ջուրը ձեռքումս կանգնած՝ նայում էի Խորենի անպաշտպան մարմնին։ Ծնկեցի նրա առջև, գլուխը բարձրացրեցի ու համոզեցի բերանը բացել։ Ստացվե՛ց։ Բայց այս դեղը մինչև սկսի ազդել, ես ո՞նց թողնեմ գնամ։ Տեսա, որ բաճկոնը դեռ հագին է։ Հիշեցի՝ ջերմության ժամանակ լավ է, որ հիվանդը թեթև հագնված լինի, բաճկոնը պետք էր հանել։ Փորձեցի վերհիշել նաև, թե քույրս ոնց էր վարվում երեխաների հետ, երբ նրանք հիվանդանում էին։ Բաճկոնը զգույշ հանեցի հագից։ Ինքը շատ թույլ էր։ Վերցրեցի ջրով լի թասիկ և փոքր սրբիչ։ Թաց սրբիչով մաքրեցի երեսը, հետո նորից թրջեցի, քամեցի ու դրեցի ճակատին։ Ինքը զգաց ճակատի սառնությունն, ունքերը սեղմեց ու փորձում էր աչքերը բացել, բայց իզուր՝ շատ թույլ էր։ Ես ձեռքովս պահում էի սրբիչն իր ճակատին։ Սրբիչն արագ տաքացավ, սկսեցի էլ ավելի վախենալ։ Աստված իմ օգնի՜ր այս մարդուն։ Սրբիչը նորից թրջեցի, նորից դրեցի ճակատին։ Ձեռքերը նույնպես վառվում էին։ Ցուցամատով սեղմեցի ձեռքը, տեսնելու՝ զգում է նա հպումներս։ Բայց շարժ չկար։ Ես համարձակվեցի շփել նրա ձեռքերը ջրով։ Ճակատի սրբիչը նորից փոխեցի։ Հեռախոսս գտա՝ որոշեցի զանգել Աննային, թեկուզ ուշ էր և ասում են՝ մեզանից բավականին հեռու էր գնացել, բայց հիմա մենք զգում ենք նրա կարիքը։ Շատ նեղվեց Խորենի համար, հարցրեց՝ կարող եմ ջերմիջեցնող տալ։ Ես ասեցի, որ տվել եմ և սառը թրջոցի մասին էլ։ Նա ուրախացավ։ Ասեց՝ Խորենն արդեն որոշ ժամանակ է հանգիստ չունի, իսկ վերջին երկու օրը չի քնել, իրենց ցանցերում լրտես էր հայտնվել, կարևոր տվյալներ են փոխանցում մրցակիցներին։ Հետո խնդրեց, որ ցույց չտամ, թե գիտեմ։

Խորենի վիճակը սկսում էր լավանալ։ Բայց ես դեռ չէի համարձակվում հեռանալ։ Նախ, որ միևնունն է հանգիստ քնել չէի կարողանա՝ սիրտս զարմանալիորեն անհանգիստ էր նրա համար։ Հետո էլ՝ նա բռնել էր իմ մատներս, երբ ես թրջում էի ձեռքերը։ Նա հիվանդ էր և սա բնական ռեակցիա էր։ Հիշեցի՝ ես էլ Նարինեի ձեռքն էի բռնում, երբ ջերմում էի։ Պետք է ուղղակի փորձել ձեռքս զգույշ ազատել։ Նա այնքան ամուր էր բռնել, որ դժվարություն էր առաջացնում։ Այս տկար վիճակին, այսքա՞ն ուժ որտեղից հայտնվեց։ Ես որոշեցի սպասել մի քանի րոպե, հենց թուլացնի՝ արագ կհեռացնեմ ձեռքս։ Խորենը սիրուն տղամարդ էր, եթե միայն այսքան վատը չլիներ։ Մազերը մուգ էին, խիտ ու տղամարդու համար միջին երկարության։ Նրա մազերը միշտ խիստ դեպի ետ էին սանրված, բայց այժմ՝ խառնված լինելով՝ ավելի խորհրդավոր հմայք էին հաղորդում նրա գունատ, հիվանդ տեսքին։ Նունիսկ մտքովս անցավ, թե խառնված մազերն ավելի կսազեր նրան՝ որպես մշտական սանրվածք։ Այս չափ անհարմար ժամանակ ինչեր էին մտքովս անցնում՝ ես ամաչեցի ինքս ինձանից։ Այս օրերի ընդացքում չէի համարձակվում ուշադիր նայել նրա կողմն՝ ինձ տարօրինակ անհարմար էի զգում, կամ նա երբեմն առավել խիստ էր երևում, քան Արամը։

Հենց փոքր ինչ թուլացնում էր ձեռքը, ցանկանում էի ազատվել, նորից սեղմում էր։ Ձեռքերը գեղեցիկ էին ու մեծ։ Իմ փոքր մատները հեշտությամբ տեղավորվել էին իր ափի մեջ։ Բայց ես վերջապես կարողացա ազատել մատներս։ Եթե մի քիչ էլ սպասեմ, կարող եմ նորից ջերմիջեցնող տալ ու գնալ, թե չէ այսպես չի կարելի թողնել ու գնալ։ Ահա և ջերմաչափն էլ գտա։ Որոշեցի ջերմաչափն ուղղակի դնել նրա ձեռքերի մեջ։ Մի փոքր անց տեսա 38 էր։ Նորից ջերմիջեցնող տվեցի, հավաքեցի և տեղավորեցի հաբերը իրենց տուփում։ Սրբիչը վերջին անգամ թրջեցի, դրեցի ճակատին, մի անգամ էլ ուշադիր նայեցի նրան․ գուցե էլ այսպիսի առիթ չլինի, ու գնացի քնելու։