
Полная версия:
Звуки старины

Сергей Левширбанов
Звуки старины
«Servus Amoris»
O ne perdas me, Potens!
Sunt certa, et non sunt vera.
Non ponunt nubes ascensum tuum -
Toto corpore tonitrui audire possum.
Sub umbra montis trementis cinere
I o mea: mirifica misericordias tuas,
De Athenis divinis
Multitudo hominum amorem exspectabat.
Carissime Deus, ignosce mihi!
Aliquando punivit. Non sufficit?
Ego rabidus, amandum eam solam,
Sunt doloremque quisquam.
Peccata mea redemi.
Agony peribat amor.
Nunc poetam scribo.
antequam fieri potest separatio,
Ad eum semper vidi.
Umbra eius mutabilis.
O pauper servus! Et catenis cecidit pedibus meis,
I britanni ubbidiscono, ma vengono respinti
Sed veritas entis est dura…
Et non poterat vivere liberum amplius.
O ne perdas me, Potens!
Sunt certa, et non sunt vera.
Non ponunt nubes ascensum tuum -
Toto corpore tonitrui audire possum.
Sub umbra montis trementis cinere
I o mea: mirifica misericordias tuas,
De Athenis divinis
Multitudo hominum amorem exspectabat.
Carissime Deus, ignosce mihi!
Aliquando punivit. Non sufficit?
Ego rabidus, amandum eam solam,
Sunt doloremque quisquam.
Peccata mea redemi.
Agony peribat amor.
Nunc poetam scribo.
antequam fieri potest separatio,
Ad eum semper vidi.
Umbra eius mutabilis
ПЕРЕВОД:
«РабЛюбви»
О, не губи меня, Могучий!
Хоть грешник я, но не совсем.
Не собирай над мною тучи -
грозу я слышу телом всем.
Под сенью трепетной рябины
Ждёт раб твой милости твоей,
Как от божественной Афины
Любви ждала толпа людей.
Всемилостивый, прости меня!
Наказан раз. Ужели не довольно?
Безумствую, Её одну любя,
Терзаюсь вольно и невольно.
Я искупил свои грехи
Неразделённою любовной мукой.
И вот опять пишу стихи
перед возможною разлукой,
Хоть видеть буду каждый день
Её изменчивую тень.
О, бедный раб! Упали цепи с ног,
разорваны невольничьи оковы.
Но правда бытия – она сурова…
Свободным жить уже не мог.
О, не губи меня, Могучий!
Хоть грешник я, но не совсем.
Не собирай над мною тучи -
грозу я слышу телом всем.
Под сенью трепетной рябины
Ждёт раб твой милости твоей,
Как от божественной Афины
Любви ждала толпа людей.
Всемилостивый, прости меня!
Наказан раз. Ужели не довольно?
Безумствую, Её одну любя,
Терзаюсь вольно и невольно.
Я искупил свои грехи
Неразделённою любовной мукой.
И вот опять пишу стихи
перед возможною разлукой,
Хоть видеть буду каждый день
Её изменчивую тень
«Nix flocca»
Sicut ballerina in veste alba vitta
Volans e caelo, turbo saltationis nere,
Et sunt sicut centum crystallini in terra.
Scintillat sicut tapete mollis in lunae lumine,
sicut tapete mollis in lunae lumine
ПЕРЕВОД:
«Снежинка »
Как балерина в белом платье ажурном
С неба летит, в вихре танца кружится,
И на земле словно сотни алмазов
мягким ковром в лунном свете искрится
«O quam te memorem»
Quam te amo, o pulchritudo!
O quam te memorem, virgo!
Comae tuae sunt sicut aures tritici.
Oculi eius sunt sicut duo magni lacus caerulei,
lacus caerulei.
Quam te amo, o pulchritudo!
O quam te memorem, virgo!
Comae tuae sunt sicut aures tritici.
Oculi eius sunt sicut duo magni lacus caerulei,
Labia tua tam rubra sunt quam solis occasum in mari,
in mari, in mari, in mari!
Quam te amo, o pulchritudo!
O quam te memorem, virgo!
Comae tuae sunt sicut aures tritici.
Oculi eius sunt sicut duo magni lacus caerulei,
Labia tua tam rubra sunt quam solis occasum in mari!
Comae tuae sunt sicut aures tritici.
Oculi eius sunt sicut duo magni lacus caerulei,
Labia tua tam rubra sunt quam solis occasum in mari!
ПЕРЕВОД :
« О, как я скучаю по тебе »
Как я люблю тебя, о красавица!
О, как я скучаю по тебе, дева!
Волосы твои как золотые колосья пшеницы.
Глаза как два больших голубых озера,
голубых озера.
Как я люблю тебя, о красавица!
О, как я скучаю по тебе, дева!
Волосы твои как золотые колосья пшеницы.
Глаза как два больших голубых озера,
Губы твои алые как закат солнца на море,
на море, на море, на море!
Как я люблю тебя, о красавица!
О, как я скучаю по тебе, дева!
Волосы твои как золотые колосья пшеницы.
Глаза как два больших голубых озера,
Губы твои алые как закат солнца на море!
Волосы твои как золотые колосья пшеницы.
Глаза как два больших голубых озера,
Губы твои алые как закат солнца на море!
«Phoenix»
In alta arbore
viror omnibus e
viminibus ac ramis
nidus collocatur.
Est avis Phoenix in ea sedens,
Et despicitur
super natantes,
Sub quo sunt nubes.
Sicut sol in caelo lucet,
quomodo devolat ventus,
ubi micant flumina,
ubi versantur homines in pleno adductius.
Sed lucem hanc candidam
amplius non indiget -
Per multos annos satis
iam visa est.
Tempus est nidum purgare.
Pro memoria teneo,
In oblivionem venio
Et natabo, et natabo.
Post omnia, Phoenix est memoria,
Post haec ipsa vita est:
reponens inter se,
praecurrit.
Et exarsit
sicut pulvis pyrius
Est nidus
in arbore
Aurum, fervens,
potens flamma Deus,
Creat et urit
omnia vitae viae;
clamor in stridore
silentio non audiebatur…
Sed arbor non exarescit
furibundus in ignem.
Ut ante, folia vivant,
licet nidus ardet.
A viminibus et ramulis
inter frondea, unus.
Конец ознакомительного фрагмента.
Текст предоставлен ООО «Литрес».
Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на Литрес.
Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.
Вы ознакомились с фрагментом книги.
Для бесплатного чтения открыта только часть текста.
Приобретайте полный текст книги у нашего партнера:
Полная версия книги
Всего 10 форматов

